เธอชวนไปดูดาว..เธอบอกว่าดาวสวย..

ฉัน..ก็ว่าสวย..ฉันชอบจันทร์..

เธอแหงนดูแต่ดาว..ฉันแหงนดูจันทร์

เธอวิ่งคว้าดาว..ฉันไล่ตามพระจันทร์

เธอมีดาวเป็นแรงฝัน..ฉันมีจันทร์เป็นแรงใจ..

เธอบอกดาวอยู่บนฟ้ากว้างใหญ่..ฉันว่าจันทร์สว่างไสวสีนวลชวนมอง

เธอดูดาวไปไม่มองฉัน..ฉันดูจันทร์ไปไม่มองเธอ

เธอบอกไม่เป็นไร..เอาหลังพิงกัน..ฉันดูจันทร์..เธอดูดาว

แต่เธอลืมไป..วันใดที่จันทร์สว่างไสว

ฟ้ากว้างใหญ่..จะไม่มีดาว

(แต่วันไหนเธอยอมดูจันทร์..ฉันก็จะจับมือเธอนั่งนับดาว)

แด่..เพื่อนฉัน..ผู้หลงรักแฟนชาวบ้าน

บางครั้งบางอารมณ์ แค่ได้นั่งเงียบๆ

ฟังเพลงเพราะๆ..ความสุขก็เกิดขึ้นแล้วละ

แค่ได้คิดถึง..หัวใจมันก็พองโต.

รอยยิ้มมันก็บังเกิด..

ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ..แต่หัวใจกลับอิ่มเอม

ไม่ใช่ก็ได้

ไม่ได้ขอฟ้าได้โปรดหาใครซักคน
หรือเหงา จึงคิดไปรักใคร
ไม่ได้เพียงขาดความอบอุ่น
หรือแค่อ่อนไหว
ไม่ใช่จะมีใครเพราะใกล้กัน

แต่เธอรู้ไหมตั้งแต่ฉันได้พบเธอ
เพียงเจอไม่ถึงกับทุกวัน
เหมือนได้เจอกับคนพิเศษแสนสำคัญ
เป็นคนที่ฉัยจะยอมให้ใจ

*ไม่ใช่แค่ใครซักคน
ไม่ใช่แค่ใครก็ได้
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ตรงหัวใจ…คือเธอ

อยากให้รู้นะ ถ้าหากฉันไม่พบเธอ
ใจคงไม่คิดจะคบใคร
ฉันพอใจอยู่แล้วทุกอย่าง
ไม่เดียวดาย จนมาวันนี้มาเจอกับเธอ

*

บอกเธอแบบนั้นให้มั่นใจ
ว่าฉันทำอะไร ฉันคิดก่อน
ถ้าบอกเธอว่ารัก ให้เธอเชื่อใจ
ฉันหมายความอย่างนั้น..แน่นอน