Narumol 的个人资料slimpu~*照片日志列表更多 工具 帮助

日志


4月30日

รอ ( หนึ่งคนที่ฉันฝัน )

 

 
วันนี้
ก็เป็นอีกวัน..ที่ความคิดถึงมันเอ่อล้นเต็มหัวใจ
ทั้งๆที่รู้..ว่าได้อะไรกลับมา..
ทั้งๆที่รู้..ว่า..ที่สุดแล้ว..จะเป็นอย่างไร
ทั้งๆที่เรา...เลือกอะไรได้ตั้งมากมาย
 
แต่  ฉันเลือกที่จะ..คิดถึงแค่เธอ..คนเดียว
 
 
  待ってるよ!
 
 
 MV และ เนื้อเพลง ถ้าอยากดู..ตามไปดูกันนะ  
 
 
 
 
เอา..แผนที่เรือนใหญ่มาฝากด้วย..ว่างๆแวะไปเยือนได้..อาจจะยังรกๆ.. เพราะกำลังตกแต่ง..เฟอร์นิเจอร์ก็ยังไม่มีอะไรมาก..แต่แวะไปเยี่ยมได้จ้า..
 
 
4月20日

วันเกิดฉัน

วันนี้วันเกิดฉัน..

ทุกๆวันเกิด..ไม่ว่าฉันอยู่ที่ไหนก็ตาม..คนที่จะโทรหาฉันตลอด..นอกจากน้องสาว...เพื่อนรักแล้ว...อีกคนคือแม่...

แต่ปีนี้ฉันไม่ได้คุยกะแม่...ไม่ใช่แม่ลืม..แต่แม่โทรหาฉันไม่ได้ เพราะโทรศัพท์ฉัน..โดนตัด..ใช่แล้ว..ไม่ได้ไปจ่ายเงินของเดือนที่แล้ว..กะว่าค่อยจ่ายสองเดือนเลยละกัน..... มันก็ช่างมาตัดเอาวันนี้นี่นะ.นั่นไง..เลยอดได้ยินเสียงแม่.และคิดว่าแม่คงเป็นห่วง..ที่ติดต่อฉันไม่ได้..เลยต้องรีบไปจ่ายตังส์..แต่ไม่ได้โทรกลับหาแม่อยู่ดี..เพราะดึกแล้ว..กว่าออกจากแลป..กว่าจะถึงบ้าน..ก็เกือบเที่ยงคืน..ไม่อยากกวนแม่..ไว้พรุ่งนี้ละกัน

 

วันเกิดฉัน..แม่เล่าว่า..แม่เริ่มปวดท้องตอนตีสี่..บ้านเราเป็นบ้านเล็ก ๆ อยู่ริมแม่น้ำ..เวลาจะเข้าตลาด..ต้องใช้เรือเป็น พาหนะ..วันนั้น..ตอนเม่ปวดท้อง..ไม่มีเรือรับจ้างเพราะ เพิ่งตีสี..แม่วานให้คนข้างบ้าน พายเรีอพาแม่ข้ามฟาก..เพื่อไปยังสถานีอนามัย..เพราะเป็นวันที่พ่อไม่อยู่พอดี..แล้วฉันก็เกิดวันนั้น ตอนเช้า..เวลาแปดโมงเช้า..วันอาทิตย์ ที่ยี่สิบ..เมษายน...

 

ตอนเด็กๆ..ก่อนเข้านอน..แม่เป็นคนพาฉันเข้านอน..ก่อนนอนฉันจำได้..หลังจากไหว้พระ  ทุกๆวัน.แม่จะให้ ท่อง...ตั้งแต่ชื่อ นามสกุล..จนถึงวันเกิด...

 

นั่นซิ..เนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะ..กับการได้รับการอวยพรทางโทรศัพท์....เคยมีอยู่ปีหนึ่ง  ที่ฉันไม่เคยลืม..แม่ส่งข้อความมาหาฉันว่า.."ถึงวันนี้จะเป็นวันที่ต้องเจ็บปวดมากมาย..แต่เป็นวันที่แม่มีความสุขที่สุด..ที่ลูกของแม่เกิดมา"..ฉันจำได้ว่า..อ่านข้อความทั้งน้ำตา..และบอกตัวเองว่า..ฉันจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องเจ็บปวดอีก...ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น..ฉันจะเลือกทำ ทุกสิ่ง..ถ้าแม่ได้ภูมิใจ..สบายใจ...

ฉันเองก็เคยที่จะไม่ฟังคำเตือนของแม่..แต่แล้วก็ต้องยอมรับเมื่อเวลาผ่านไป..หลังจากนั้นทุกครั้ง..ฉันจะหยุดฟังก่อนเสมอ..เพราะฉันรู้แล้วว่า..คนคนเดียวที่จะไม่มีวันทำร้ายเรา คือ "แม่"...ฉันรู้สึกว่า..เวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา..เวลาของฉันกับ ครอบครัว..มันขาดหายไป..เราดูแลกัน แต่ทางโทรศัพท์ ..บางครั้งกลับไปเจอ..พ่อกับแม่แล้วใจหาย..ท่านทั้งสองแก่ลงไปมาก...มันทำให้ฉันคิดว่า..ฉันลืมอะไรไปไหมนะ..เวลาของฉันขาดหายไปไหนนะ..เพราะไม่ว่านานแค่ไหน..แม่ยังคงสวดมนต์ และส่งความคิดถึงมาให้ฉัน..ไม่เคยขาด..

 

วันเกิดปีนี้..ฉันไม่ได้คุยกับแม่..แต่ฉันรู้ว่ากำลังแม่ อวยพรให้ฉัน..ด้วยความรักของแม่..

 

แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่ฉัน คิดถึงข้อความที่แม่เคยส่งมา..และฉันดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่

ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้เกิดมาเรียนรู้และ สนุกสนาน ไปกับโลกใบนี้..ขอบคุณที่ให้ชีวิตฉัน..

"ฉันรักแม่"

 

ปล..ขอบคุณ สำหรับ เซอร์ไพรส์ ปาร์ตี้ จากเพื่อนๆ..ไม่มีเค้กวันเกิดมานานเต็มที..ขอบคุณสำหรับของขวัญทุกๆชิ้น..ขอบคุณทุกคำอวยพร..ขอทุกคนมีความสุข..และ ขอพระคุ้มครอง ทุกคนคะ

 

4月19日

อิจิโกะ(สตรอเบอรี่)..ที่รัก

 
ไม่ได้อัฟมานานเต็มที..แฟนๆร้องเรียกกันเป็นทิวแถว..เลยแวะเข้ามาอัฟให้ได้หายคิดถึงกัน..วันนี้เลยอัฟชื่อใหม่ของสเปซด้วย..เป็น"เรื่องราวของหัวใจ..และกลิ่นไอแห่งความคิดถึง"...ก็เป็นเรื่องราวของความรักที่ได้พบเจอ..ทั้งของตัวเองและคนรอบข้าง...รวมไปถึงไปทุกความรักในทุกๆสิ่ง..แค่คิด..กลิ่นไอความสุขก็ล่องลอยมาแล้วละ...
 
ดอกไม้ไม่ได้หายไปไหน..ยังคงเบ่งบานงดงามในที่ของมัน..ท้องฟ้ายังคงสดใส..เจ้าดอกลั่นทม..ก็ยังหอมกรุ่นในหัวใจฉันเสมอ..เพราะอันที่จริง..ความรักมันยังคงอยู่เสมอ..รอบๆตัวเรา..
 
อย่างเจ้าสตรอเบอรี่นี่ไง..ฉันก็รักจนหมดหัวใจเช่นกัน...วันหนึ่งเคยฝันอยากมีไร่สตรอเบอรี่..แถวภาคเหนือ..และยังคงไม่หยุดฝัน..เมื่อก่อนเวลาไปเที่ยวแถวเชียงใหม่..ก็ต้องหอบหิ้วกลับบ้านทุกที..แต่ตอนนี้นะ..แอบซื้อเค้ากินไปก่อน..วันก่อนกลับเมืองไทย..น้องซื้อสตรอเบอรี่มาให้กิน..เออแปลกดี..สตรอเบอรี่เมืองไทย กินกับพริกกับเกลือ..
 
 
 
 
"แดงได้ใจดีมะ"
 
แต่ปีนี้ดิ..ยังไมค่อยได้กินเลย..ก็มันแสนแพงสุดฤทธิ์ อดใจไว้ตั้งแต่ต้นฤดูจนปลายฤดูแล้วนะ..คิดว่าราคาจะลดลงบ้างแต่ป่าวเลย..มันยังแพงไม่ยอมเลิก..ให้ตายซิ..เมื่อวานแอบไปกิน ยากินิกุ..อาหารสุดโปรด..ก็เนื้อย่างนั่นแหละ..กินแบบบุปเฟ่..เลยกินซะ..ยังกะกินวัวคนละตัว..หลังจากนั่นเลยสั่ง ขนมหวานเป็นไอติม..ชื่อ มารุโกะอิจิโกะ..ก็อยากกินสตรอเบอรี่สุดๆเลย..สั่งกินว่าจะได้กิน..สตรอเบอรี่สดๆโตๆ..แต่ที่ไหนได้..เป็นสตรอเบอรี่ฟรีซซะ..กัดคำแรก..ฟันแทบบิ่น..ก่อนกินต้องนั่งละลายด้วยมือ.ว่าแล้วก็ขำดี..
 
นั่นแหละ..เลยหอบหิ้วความอยากเอาไว้.อีกหนึ่งวันเต็ม..วันนี้ทนไม่ไหวแล้น..เหมือนจะขาดใจ..ต้องจัดการมันซักหน่อย..เห็นราคาตอนแรก..ก็ซื้อมะค่อยลงอีกนั่นแหละ..แต่ก็ตัดใจ..เอาว้า...ก็ผลไม้ไม่ตกถึงท้อง.มาเป็นเวลาสองอาทิตย์เต็มๆ..เหอๆๆ เลยกลับมาสวาปาม สตรอเบอรี่ที่รักซะ..อิ่มหนำสำราญใจ.. 
4月5日

ฟ้ายังฟ้าอยู่

ชอบสีอะไร?  
                
           สีฟ้า
 
ทำไมถึงชอบสีฟ้า?       
   
          เพราะฉันชอบท้องฟ้า
 
ทำไมถึงชอบท้องฟ้า?     
 
           เพราะ...สีท้องฟ้ามันสดใส  มีเรื่องราวให้ได้เรียนรู้มากมายใต้ท้องฟ้า..ถึงมันดูกว้างและอ้างว้างในบางครั้ง..แต่มันยังคงอบอุ่นอยู่ดี..
 
แล้วถ้าฟ้ามืดมัวละ..จะยังชอบไหม?  
 
           ชอบดิ..ฟ้ามืดมัว..เพราะเมฆฝน..ไม่เกี่ยวกะท้องฟ้าสักหน่อย..เพราะถึงจะฟ้าจะเปลี่ยนแปลงไปยังไง...ฟ้าก็ยังคงเป็นฟ้าอยู่ดี..ยังคงมีสีท้องฟ้าสดใสอยู่ดี..
 
 
 
เสียง..ที่ก้องอยู่ในหัวใจฉันมาเนิ่นนาน..
ฉันหลงรักท้องฟ้า..คงพอๆกับความรักที่มีให้ดอกลั่นทม...
ฉันเคยวิ่งถ่ายรูปท้องฟ้ามากมาย...
แต่นานเต็มที..จนหลงลืมไป
 
ตอนเด็กๆฉันชอบนั่งมองท้องฟ้าเปลี่ยนสี..ชอบนั่งมองเมฆแล้วจินตนาการ..
ฝันว่าอยากวิ่งเล่นบนก้อนเมฆ..ไปแอบคุยกระพระจันทร์..
แอบทะเลาะกับพระอาทิตย์..
แล้วชอบนั่งมองดาว..ชอบมากจนต้องซื้อแผนที่ดาวติดรถไว้..
 
เวลาฉันเหนื่อยๆฉันจะนั่งมองท้องฟ้า..แล้วส่งความคิดถึงไปถึงคนไกลๆ..
เวลาสร้างกำลังใจก็จะแอบมองฟ้าแล้วก็บอกฟ้าว่า.."ฉันต้องทำได้".
 
..นั่นซิ..แล้วฉันเลิกมองฟ้ามาตั้งแต่เมือ่ไหร่..
ฉันรู้แค่ฉันไม่อยากมองฟ้าอีกแล้ว...
ฉันได้แต่ก้มหน้ามองพื้น..แล้วเลยแอบหลงไหลกะ..ความสุขเล็กๆ บนพื้นดิน..
 
หรือเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา..
มันทำให้ฉันไม่อยากมองฟ้า..ไม่อยากฝันต่อ.
ไม่กล้าพอที่จะแหงนหน้ามองฟ้า..
ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเป็นตั้งแต่เมือ่ไหร่..นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้มองฟ้า..
 
วันนี้..
ฉันมานั่งดู..รูปท้องฟ้า..
ของคนคนหนึ่งที่ฉันเคยบอกเขาไปว่า..
"ฉันไม่ชอบรูปชุดนี้ของเธอเลย..มันดูเหงาๆเศร้ายังไงก็ไม่รู้"..
 
แต่..เขากลับบอกฉันว่า..
"ท้องฟ้าถึงมันจะดูเหงา..กว้าง..แต่มันก็อบอุ่นดีนะ"..
 
ใช่...นั่นมันความคิดของฉันเมื่อก่อน..แล้วฉันลืมไปได้ไง..
เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..กาลเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปนานแค่ไหน..
แต่"ฟ้าก็ยังฟ้าอยู่"
 
..ยังคงเป็นฟ้าฝืนเดิม..เหมือนอย่างที่เคยเป็น..
 
ฉันเลยกลับมาหารูปท้องฟ้า..ที่เคยถ่ายมา..
และฉันก็แปลกใจว่า...
ที่ผ่านมาฉันถ่ายรูปท้องฟ้ามามากมายขนาดนี้เลยเหรอ..
มันไม่ใช่ร้อยๆ รูป..แต่มันเป็นพันๆรูป..
 
แล้วเมื่อฉันรักท้องฟ้าขนาดนี้..ฉันจะเลิกรักท้องฟ้าได้ยังไง..
 
วันนี้ฉันพร้อมที่..จะมองฟ้าอีกครั้งหนึ่งแล้วละ..
ฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้ว.
.แม้ว่าจะต้องเสียใจ..ร้องไห้..หรืออะไรก็ตามที่เกิดขึ้น
ฉันมั่นใจว่า..ฟ้าจะไม่ใจร้าย..
ฟ้าจะอยู่ข้างฉัน..คนบนฟ้าจะต้องเอาใจช่วยฉัน.
.ความรักที่มีให้ท้องฟ้า..มันก็ยังคงอยู่ที่เดิม..เหมือนที่เคยเป็นมา..
เพราะ..ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม.."ฟ้ายังฟ้าอยู่"
 
มันก็เหมือนกับ"ความรัก"
เพราะไม่ว่าเรื่องราวของความรักจะเป็นยังไงก็ตาม.."ความรักก็ยังคงอยู่"
ไม่เปลี่ยนแปลงไปไหน..ไม่หนีหายไปไหน..
 
และสิ่งหนึ่ง..ที่จะยังคงมั่นเหมือนท้องฟ้า..
คือ "ความคิดถึงเธอ."
ที่ยังคงอยู่ในหัวใจฉัน..เหมือนที่ฉันได้บอกเธอไป
 
ต่อให้วันพรุ่งนี้..จะเป็นยังไง..
 
เธอจะสูงส่ง สดใสเหมือนท้องฟ้า..
หรือตกต่ำที่สุดในชีวิตเธอ  เหมือนเมื่อยามฟ้ามีแต่เมฆหมอก..มืดครึ้ม
 
ความรักของฉันจะยังคงอยู่..อยู่ที่เดิม..ที่ที่ควรอยู่..ที่ที่ควรเป็น
 
เพราะ
 
"ฉันคิดถึงเธอ..ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี.."
 
 
4月1日

ฤดูที่ฉัน(ไม่ขี้เกียจ)..เหงา

เคยขี้เกียจกันบ้างไหม...
 
วันก่อน..เจ้าเด็กแนว นามกรว่า.."นู๋เบน"..บอกฉันว่า.."เมื่อไหร่เบนจะเอาตัวเองออกจากความขี้เกียจได้สักที"...ฉันก็แต่นั่งคิดในใจ..เออเนอะ..เมือ่ไหร่ฉันจะรู้สึก..แบบนั้นบ้าง..อยากขยัน..แต่ก็ขี้เกียจขยัน..เวลาความขี้เกียจ..มันเกาะกุมในสามัญสำนึก..มันไม่อยากทำอะไรสักอย่าง..กว่าจะเอาตัวเองออกจากเตียงอุ่นๆได้..มันช่างยากเย็นแสนเข็ญเสียนี่กะไร...แล้วก็โบ้ยความผิดไปให้อากาศหนาวเย็นยะเยือก..ช่างน่าสงสาร..เจ้าอากาศ..เวลาอากาศอุ่นๆ ขึ้นมา..ก็บอกว่ามันอุ่นสบายจนไม่อยากทำอะไร..เวลาร้อนก็บอกร้อนเกินไป..เออเนอะ..ก็คงเพราะความขี้เกียจอยู่กับตัวเราจน..เป็นพวกเดียวกับเรา..เราเลยไม่เคยโทษมัน..ชอบแต่โยนความผิดออกไปให้พ้นตัว...นี่แหละน๊า..
 
ขี้เกียจ..ตื่น...ทั้งที่..เป็นเวลาบ่าย
ขี้เกียจ..กิน... ทั้งที่..กระเพาะมันร้อง..
ขี้เกียจ..อาบน้ำ..ทั้งที่..ตัวเริ่มมีกลิ่น..
ขี้เกียจ..ใส่แว่น..ทั้งที่..มองไม่เห็น
ขี้เกียจ..ออกกำลังกาย..ทั้งที่..ร่างกายไม่ค่อยจะ..แข็งแรง
ขี้เกียจ..ทำกับข้าว..ทั้งที่ กับข้าวเต็มตู้ (ขยันซื้อนะ..แต่ ก็ยังกินแต่มาม่า..เพราะขี้เกียจ)
ขี้เกียจ..ทำแลป..ทั้งที่..มันไม่ได้ผลอะไรเลย..
ขี้เกียจ..ทำงาน...ทั้งที..มะค่อยจะมีกิน..
ขี้เกียจ..อ่านหนังสือ..ทั้งที่..รู้ว่าต้องอ่าน
ขี้เกียจ..ออกไปข้างนอก..ทั้งที่..อยากออกไปถ่ายรูป..
ขี้เกียจ..คุยกะคนอื่น..ทั้งที่..ไม่อยากอยู่คนเดียว..อยากมีเพื่อนเยอะๆ
 
.............................................................................................
 
 
มาคิดดูแล้ว...ช่วงนี้ความขี้เกียจ..เริ่มซึมผ่านไปตาม..กระแสเลือด..เกินเยียวยาซะแล้น...
แล้วฉันต้องทำยังไงดี..แค่คิด..ก็ขี้เกียจแล้วละ
 
อันที่จริง..จุดที่ยากที่สุดของทุกๆอย่าง..มันอยู่ที่การเริ่มต้น..ถ้าเราเริ่มต้นได้..เราก็จะไม่ขี้เกียจ
เพราะเราต้องดำเนินต่อไป..แต่การเริ่มต้น..จะทำแต่ละสิ่ง..มันช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน
 
 
 
 
 
 
 
 
มีอยู่เรื่องเดียว..ไม่ยักจะขี้เกียจ..คือ"เหงา"..
 
เหงาได้ เหงาดี..เหงาอยู่นั้นแหละ...
 
หรือ..เพราะอันที่จริง..ความเหงามันได้เริ่มต้นมานานแล้ว..
 
มันเลยดำเนินต่อไป..ไม่เคยหยุด..ไม่เคยเหนื่อย..
 
แล้วจะ..ขยัน"เหงา"..มากเป็นพิเศษ
 
เวลาที่คิดถึงใครคนหนึ่ง..ที่ใจบอกออกไปว่า.."รัก"
 
จะมีวันไหนบ้างนะที่ฉันจะขี้เกียจ "เหงา"
 
 
 

 
 
 
 
 หรือที่ยัง..ขยัน"เหงา"..เพราะไม่เคย..ขี้เกียจ.."คิดถึง"..