ขอ..บันได..ได้มั๊ย..เจ้าดอกไม้

เผื่อสักวัน..ฉันจะได้..

ปีนขึ้นไป

เอื้อมให้ถึงหัวใจเธอ

ฉันถ่ายรูปนี้ได้โดยความบังเอิญ...
ในวันหนึ่งหลังจากหิมะตกหนัก..พยายามถ่ายใหม่ก็ไม่ได้..
มันเป็นรูปที่โฟกัสไม่ชัด..องค์ประกอบของรูปขาดๆเกินๆ..รู้สึกโล่งๆ..แต่ดูแล้วอึดอัด..บอกไม่ถูก..
แต่เห็นครั้งแรก..
รู้สึกชอบอย่างบอกไม่ถูก..ครั้งแรกก็ตั้งชื่อว่า ..สุดเอื้อม..

เพราะมันคือรูป..กิ่งซากุระ จากต้นสองต้น..ที่มาตรงกันด้วยความบังเอิญ...กิ่งหนึ่งใบร่วงหมดแล้ว..รอวันดอกใบผลิบานในช่วงฤดูใบไม้ผลิ..แต่อีกกิ่ง..ใบสุดท้ายกำลังจะร่วงหล่นไปจากกิ่ง..ดูแล้วเหมือนมันกำลังยื้อยึด..ไว้อย่างสุดกำลัง..มันจะรู้บ้างไหมว่า..ที่สุดแล้ว..ใบมันก็ต้องร่วงหล่นไป..ตามธรรมชาติ..

ตอนดูภาพครั้งแรก..ฉันสึกว่าเหมือนมันกำลัง..เอื้อมคว้าบางสิ่งที่สูงเกินไป..
แต่มาลองนั่งดูอีกที..ถ้าเราเพียงหาวิธีเอื้อมอย่างถูกวิธี..
มันอาจอยู่แค่เพียงเราเอื้อมมือไปเท่านั้น...

นั่นสิ...แล้วมัน..คือ แค่เอื้อม หรือ สุดเอื้อม กันแน่นะ..

>>วันนี้ตื่นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ จากอีกฟากฟ้าแถวๆ CA...ไม่ได้ยินเสียงมานาน..แต่การได้คุยแต่ละครั้ง..ก็ยังสัมผัสถึงความรู้สึกอบอุ่นที่ส่งผ่านมาเสมอ..วันนี้เลยถูกปลุกขึ้นมา..อวยพรปีใหม่..มีดุแถมเล็กน้อย..จากความขี้เกียจของฉัน..มันเลยทำให้ใจอิ่มเอมแต่เช้า...(ก็ไม่เช้าหรอก..จะบ่ายโมงแล้ว)..แถมใจดีอนุญาตให้ฉันนอนต่ออีกสองชม..แต่ด้วยความละลาย..(ยังพอมีสำนึกบ้าง) เลยลุกทำโน่นทำนี่ไปเรื่อยเปื่อย..

>>ปกติแล้ว..ฉันคิดว่าทุกคนคงจะมีกิจกรรมต่างๆที่ชอบทำในวันหยุด..โดยเฉพาะวันอาทิตย์ อากาศหนาวๆ..การได้นอนใต้ผ้าผ่มอุ่นๆมันช่างสุขเสียนี่กระไร..(จิงๆแล้วขี้เกียจ)..ฉันเอง..ทุกๆเช้าวันอาทิตย์ ฉันจะโทรรายงานตัว..ให้ทุกคนรับรู้ว่าฉันมีชีวิตดีอยู่...และฉันมักโทรตอนเพิ่งตื่นนอน..ไม่รู้ทำไม..เหมือนว่า..เวลาตื่นตอนเช้ามา..ฉันอยากได้ยินเสียงคนที่ฉํนรักทุกๆคน..ถ้าเป็นไปได้อยากได้ยินทุกๆวัน..

>>ส่วนใหญ่เริ่มต้นด้วยการโทรหา

             >ป้าติ๊กกุ (น้าสาว)..เซย์ โอฮะโย..แล้วป้าติ๊กกุ เองก็ยังนอนกลิ้งบนที่นอนเหมือนที่คิดไว้..

             >แม่..แล้วก็ฝากไปถึงพ่อ..และทุกๆคน..ยายปิ่นสุดที่รัก..และลุงป้าน้าอาทั้งหลาย..วันนี้โทรไปตอนแม่ซื้อของอยู่..เสียงเลยดัง..แต่ก็ได้คุยเยอะแยะ..

             >ยัยปุ๋ม (น้องสาวสุดเลิฟ) แต่หล่อนไม่รับสาย..สงสัยทำงานยุ่งอยู่..

             >อาจารย์อ้อม (นังเขียวเพื่อนเลิฟ)..วันนี้พี่อ้อม..อยู่ห้องแลปแฮะ แปลกดีไม่ค่อยเห็นฉากแบบนี้..พี่อ้อมช่วย อาจายร์อุ๊(เพื่อนในรุ่นอีกคนหนึ่ง) ทำงานอยู่ เลยได้คุยก็ อ. อุ๊ ด้วยไม่ได้คุยนานมาก..อิจฉาๆ..อ.อุ๊..นัดกะ อ.แอน(เพื่อนอีกคนในรุ่น สอนที่ ม. อุบล..เออไมเพื่อนเป็น อาจารย์ กันเยอะจัง)..จะไปเขาใหญ่กัน อาทิตย์ หน้า..อิจฉามาก..เพราะฉันคิดถึงเขาใหญ่สุดๆ..เอาไว้จะเขียนเรื่องราวของเขาใหญ่..เกือบจะเป็นบ้านหลังที่สอง..ที่ชอบแอบ..ไปมาบ่อยๆ..เออๆ ยังไงก็คิดถึงเพื่อนๆ และเขาใหญ่..ไว้จะกลับไปทำหมูกระทะ..ให้กินบนเขาใหญ่อีกนะ พวกแก..

              >น้องฟริ๊นท์ (ลูกสาว)  วันนี้น้องฟริ๊นท์ หลับ..เลยไม่ได้คุย..แต่ได้คุยกะแม่น้องฟริ๊นท์เหมือนเดิม(เพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทมากๆคนหนึ่ง)..คุยกะน้องฟริ๊นท์ที่ไร อยากมีลูกทุกที..ตอนนี้ลูกสาวอายุแค่สองขวบ นิดๆ..ยังคุยอะไรไม่ได้มากไปกว่า..ฮะโหย..น้าปูแต่คงจำไม่ได้ว่าหน้าตาน้าปูเป็นไง..แต่ได้คุยกะน้าปู..ทุกอาทิตย์..

>>ว่าไปเออ..ไมเหลือคนที่คบน้อยจังเลยฟะ..อิอิ..แต่นั้นแหละทุกๆวันอาทิตย์ ฉันต้องโทรรายงานตัวกะคนที่รักเหล่านี้..อาทิตย์ไหน นึกกรึ่มๆ ก็จะมีพิเศษ โทรหาเพื่อนคนอื่นๆอีก..เล็กน้อยตามกำลังทรัพย์ที่เหลือในบัตร..โทรศัพท์..

>>หลังจากโทรรายงานตัว..ฉั้นมักชอบนั่งกิน กาแฟ อ่านข่าว..จากนั้นก็ ซักผ้า..ทำความสะอาด..ทำโน่น ทำนี่ไปเรื่อยๆ...วันนี้อาหารตอนเช้าก้เป็นโจ๊กหมูใส่ไข่..แบบง่ายๆ..แต่อร่อยจนยั่วน้ำลาย..ให้ตายซิ..เพิ่งรู้ตัวว่ามีพรสวรรค์ในการทำอาหาร..อันนี้ต้องยกประโยชน์ ให้ คุณประนอม..คุณแม่ทีเคารพของฉัน ที่มักสอนฉัน ทางอ้อมไม่รู้ตัวมาตั้งแต่เด็ก..อุอุ..แต่ลูกสาวมักขี้เกียจทำ..และไม่เคยทำเลยตอนอยู่เมืองไทย..ใครที่ได้กินอาหารฝีมือฉันนี่..ถือว่าท่านโชคดีสุดๆ

>>ฉันเลยรักวันอาทิตย์มากๆ..เพราะได้คุยกะทุกคนที่รัก..ได้อยู่กับตัวเอง..ส่วนใหญ่ไม่รับทำงานใดๆ..ไม่รับนัดใครๆ..อยากอยู่แบบปล่อยเวลาสบายๆไปเรื่อยๆ..มีความสุขดี..

>>วันนี้..เลยพิเศษหน่อย ตรงที่ ตื่นด้วยเสียงปลุก ของใครบางคน..ปกติไม่มีหรอก..เพราะไม่ค่อยมีใครรู้เบอร์โทร...วันนี้ฉันเลยเปลี่ยนจาก กินกาแฟอ่านข่าว..มานั่งเขียนสเปซ..เพราะใจมันสุขๆ..กะวันที่แสนสบายๆ..ตอนบ่ายวันอาทิตย์...